વાર્તા
જેણે જગતને સંસ્કાર શીખવ્યા,
એનો જ દીકરો કેમ વિહોણો રહ્યો?
— પ્રકરણ ૧
શિક્ષક
ચાળીસ વર્ષ સુધી હસમુખભાઈ આચાર્યે અસંખ્ય બાળકોને માણસાઈ શીખવી. આદર, સંયમ, માનવતા — બધું જ દિલથી આપ્યું.
નિવૃત્તિ પછી પોતાની જમીન પર વૃદ્ધાશ્રમ બાંધ્યો — એવા વડીલો માટે જેમને એમના જ સંતાનો ભૂલી ગયા છે.
એક શિક્ષક. એક પિતા. એક નિર્ણય.
— પ્રકરણ ૨
દીકરો
મનોજ પોતાના પિતાથી તદ્દન વિરુદ્ધ છે. અભિમાની, ઉડાઉ, અને નિષ્ફળ ધંધાવાળો.
ઘરે ત્યારે જ આવે છે જ્યારે પૈસાની જરૂર પડે. હવે તો એની નજર પિતાના ચહેરા પર નહીં — પિતાની જમીન પર ઠરી છે.
સંતાન. અપેક્ષા. વિશ્વાસઘાત.
— પ્રકરણ ૩
અજાણ્યો
વૃદ્ધાશ્રમના એક ખૂણામાં એક ચૂપચાપ વૃદ્ધ રહે છે. ન કોઈ એનો ભૂતકાળ જાણે, ન કોઈ પૂછે.
પણ જે દિવસે હસમુખભાઈ સામે પોતાનું જ લોહી અદાલતમાં ઊભું થશે — એ દિવસે આ અજાણ્યો ઊઠશે. અને દફનાયેલું સત્ય બહાર આવશે.
એક અજાણ્યો. એક રહસ્ય. એક યુદ્ધ.
પિતા, પુત્ર, અને ન કહેવાયેલા શબ્દોની વેદના — એક વાર્તા જે દરેક ઘરની છે.
