જેમ શ્રીકૃષ્ણે વાદળો હટાવી
સૂર્યને ફરી યુદ્ધનો સાક્ષી બનાવ્યો,
એમ આ વાર્તા પણ અંત પછીના આરંભની છે દોસ્ત...
આ વાત છે એક એવા બાપની, જેણે જીવનભર શિક્ષક તરીકે અનેક વિદ્યાર્થીઓના ભવિષ્ય ઘડ્યા, પણ સેવાનિવૃત્તિ પછી પોતાની જ જિંદગીના વર્ગમાં ફરી એક વાર વિદ્યાર્થી બની જવું પડ્યું.
આ વાત છે એક પાયા જેવા ખડતલ માણસની, જેણે ઘરની ઇમારત ટકાવી રાખવા પોતાના હૈયામાં અનેક દુઃખો દબાવી દીધા, છતાં હસતા મોઢે સંતાનને આગળ વધવા આંગળી આપી.
આ વાત છે એવા પિતાની, જે ઉંમરના પડાવે થાક્યા જરૂર, પણ જીવન સામે ક્યારેય ઝુક્યા નથી…
સંતાન જ્યારે ત્યજી દે, ત્યારે યાદોના અગ્નિમાં સંબંધોને વિસર્જિત કરી એ જ રાખમાંથી ફરી જન્મવું પડે — કારણ કે, જિંદગી હજી બાકી છે દોસ્ત…
આ વાત છે એક એવા દીકરાની, જેણે પિતાના દરેક ઉપકારને માત્ર ફરજ સમજી, અને બદલામાં પ્રેમ નહીં, ફક્ત અવગણના આપી.
આ વાત છે એક સ્વાર્થી સંતાનની, જેણે પોતાની આયાશી અને શોખ માટે માતાની મમતાને પણ ઢાલ બનાવી, અને પિતાના ત્યાગને પોતાની હક્કની મિલકત માની લીધી.
આ વાત છે એક એવી અદાલતની, જ્યાં દાવો વસીયત પર છે, પણ ચુકાદો સંબંધોનો છે. જ્યાં સંપત્તિના કાગળ સામે સંસ્કારોની શાહી ફીકી પડી ગઈ છે.
આ વાત છે એ સત્યની, જ્યાં સંતાન ભલે પ્રતિભાના શિખરે પહોંચી જાય, પણ અહંકારના અંધકારમાં પિતાના ત્યાગને ભૂલી બેસે.
ત્યાં પિતાના લોહી-પસીનાથી સિંચાયેલા કર્મો એક દિવસ સત્યની અદાલતમાં સાક્ષી બનીને ઊભા રહેશે.
